Oude wijn in…


Een kennis van me gaat verhuizen. Op zich niet schokkend, maar de betreffende was z’n huis aan het opruimen om zo min mogelijk mee te nemen. Slim! Zo was dus ook de kelder onderwerp van opruiming. En daar stonden nogal wat flessen wijn. Ze zijn niet zo van wijn drinken, maar kregen toch – dat gaat dan zo – op hun feestjes en partijen flessen wijn cadeau. En onder hartelijke dankzegging verdwenen die flessen naar de kelder met het idee – zoals menigeen heeft – die trekken we wel los bij een visite die wel van wijn houdt. Maar één keer raden waar die visite bij visite mee aan komt zetten… Dus werd de voorraad meer en meer en meer. Daar was zogezegd niet tegen op te drinken. En om dan die hele voorraad mee te verhuizen…

Kortom, het werd uitdelen aan vrienden, familie en kennissen, en daarin deelde ik ook mee. Nu weet ik niet of je dat vaak overkomt, maat om een wijn te krijgen van twintig jaar oud… Das bijzonder! In de winkel zijn ze hooguit een jaar of twee, drie. Risico zit er natuurlijk in dat die wijn niet meer te drinken is, over de kop, maar evengoed heb je een surprise onder de kruk! Dus ik heb de beide flessen in dank aanvaard, ben huiswaarts gekeerd en ben op zoek gegaan naar een kurkentrekker. Tja, in dit soort gevallen is het ongeduld te groot hoor. Want je zal de boel toch ontkurken en dat er dan een sappige en slobberige en dikke wijn uit de fles in je glas golft. Het idee alleen al deed me het water in de mond lopen.
Hoe realistisch en rationeel ook: menig leven drijft toch op dromen.

De witte wijn (1990!) had een sherry-achtige verschijning. Zag er dus verrassend en veelbelovend uit. En zo rook de wijn ook. Walsen in het glas, ruiken. Niet verkeerd. Maar ook bijzonder, hoe een stro-gele wijn (1990!) zo kan verkleuren tot amberbruin. Voorzichtig nipje doen. Mwah. Nog een slokje. Maar gaandeweg het proeven slaat toch de gedachte toe dat dit een kwestie van – meer dan – over de kop is. En om nu iets te drinken met het idee van “heel bijzonder”, maar verder niet enthousiast. Nee. Ik ben dus toch maar afgehaakt. Teleurstelling. Helaas, niet het gehoopte feestje.
En toen de fles rood los (1989!). Was de witte (hoe sherry-achtig ook) nog spannend, de rode wijn was nog het meest te vergelijken met roestwater. Niet dat ik dat ooit gedronken heb, maar de associatie was er niet minder om. Dit was buiten kijf jakkie-bah. Dus twijfel bij de witte – kan dit nog wel? – was directe afwijzing bij de rode wijn: gadsie gadsie!
Tja, en toen mijn gootsteen maar getrakteerd op een feestje, want mijn gootsteen (en ook die van jullie!) lust alles (ex frituurvet e.d. en verfresten en zo).

Dag droom, dag idee van mooi en vondst en bijzonderheid. Ja, het had een verrassing kunnen zijn, maar dat was het dus niet.
Daarna de waterkoker aangezet en een bakkie thee gezet. Zon door de ramen, en de grond die volgroen openbarst, ach dan is het leed ook weer gauw geleden.
Kheb nog een cognac liggen van dik dertig jaar terug. Zal ik de illusie maar handhaven en hem nooit opentrekken? Misschien doe ik hem wel cadeau aan kennissen als ik ooit nog eens ga verhuizen.

Advertenties

Over Prakkie

Prakkie is een niet onverdienstelijke hobby-kok (ahum), met een brede belangstelling ook voor onderwerpen buiten het koken. Mijn vriend is het fornuis en de avonturen die we samen meemaken, daarover bericht ik.
Dit bericht werd geplaatst in 1. Vers! De nieuwe berichten, 5. FEBO, een automatiek met verhalen, gedichten en gedachten en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Oude wijn in…

  1. Pingback: Bœuf bourguignon | Prakkie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s