Vleesfeest Pasen: bij de slager…


Ik sta in een overvolle slagerij. Dringen! Alsof het vandaag gratis wordt uitgedeeld, zeg maar. Het personeel is druk doende en met die o zo persoonlijke wijze van benaderen met “een nummertje” ben je vanzelf aan de beurt. Ik denk nog: dat zouden ze eens om moeten draaien: dat het personeel een nummertje moet trekken en de klant hen dan afroept… Tja.

En nu maar hopen dat er nog voldoende dood beest over is als ik aan beurt ben.
Uren verstrijken.

“Nummer 223? ” (ik zeg net, het is er erg druk).
Geen reactie. Klant weggelopen? Of ter plekke gestorven (maar ik zie niemand liggen).
“Nummer 224?”
“Ja!” roep ik en wurm me via lijven en boodschappentassen naar voren.
“Zegt u het maar!” beveelt de slager.
“Ik vind dat ze België volledig moeten bombarderen!”
Zo, dat is er uit.
“Wat?” zegt de slager, die blijkbaar niet in de gaten heeft wat ie zelf heeft aangericht.
“Nou u zei net zelf ‘zegt u het maar’. Nu, dit heb ik eigenlijk al jaren willen zeggen, maar niemand die er ooit naar vroeg. Nu u mij zo uitnodigt voor een statement, denk ik: dit is mijn kans!
“Ik bedoelde, wat wilt u hebben?” zei de slager met een blik van ‘waarom loopt zo’n lunatic nog steeds vrij rond?’
“Ja, maar dat zei u niet! En ook deze vraag is weer heel merkwaardig. Want wat ik wil… Het is dat het zo druk is in de winkel, maar wat ik zou willen… ook iets met vlees maar dan anders”
“Meneer waar kan ik u mee van dienst zijn? Wat wilt u uit deze slagerij hebben. Uuh kopen”. De ergernis loopt bij de slager al lekker op. En wat leuk is, dat iedereen ook een en al oor is welk gesprek zicht ontspint tussen de slager en mij. Ja, je wacht, je hebt niets te doen, dus ben je een en al oor voor wie er al wel aan de beurt is. Kortom, met zoveel toehoorders: dit is kans twee!”

“Ik snap hem”, zeg ik glimlachend en haal diep adem: “Slager, verkoopt u ook mensenvlees?”
Er gaat nu een hoor- en voelbare schokgolf door de winkel. Die meneer vraagt om mensenvlees!
De slager, ondertussen al wat gewend van en met mij, kijkt me aan alsof ie het niet goed gehoord heeft en zegt: “Pardon?”
“Mensenvlees. Verkoopt u ook mensenvlees?”
Schokgolf twee. Een waar geroezemoes breekt los onder de klandizie, variërend van “o wat vreselijk” tot “hé hebben ze dat ook?”
Je ziet dat de slager – naast ontploffen – op het punt staat van alles en nog wat aan onbeschaafds tegen mij te gaan roepen met dito verwensingen, tot ie zich nog net op tijd de menigte voor zijn toonbank realiseert. Hij schakelt vlot – maar zichtbaar met moeite – over, trekt een gemaakte glimlach en zegt: “nee natuurlijk niet meneer, geen mensenvlees. Haha.”

“Maar ”, parereer ik zijn reactie direct: “dat daar, dat heet toch beenham!”

Schokgolf drie! Ik zie een paar klanten vlug een hand voor de mond drukken, terwijl hun wangen licht opbollen. En dat in een omgeving met de weeë geur van dood vlees. Na heftig geklingeling van de winkelbel is de zaak opeens halfleeg en klinkt van buitenaf het herkenbare geluid van omkerende magen.

“Nou oké slager, doe me dan maar die krokodille-kop!”

Advertenties

Over Prakkie

Prakkie is een niet onverdienstelijke hobby-kok (ahum), met een brede belangstelling ook voor onderwerpen buiten het koken. Mijn vriend is het fornuis en de avonturen die we samen meemaken, daarover bericht ik.
Dit bericht werd geplaatst in 1. Vers! De nieuwe berichten, 5. FEBO, een automatiek met verhalen, gedichten en gedachten en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Vleesfeest Pasen: bij de slager…

  1. finesse zegt:

    O Prakkie, zo gelachen om dit verhaal. Ik heb nu ook maar mijn zus getipt hoor op jouw blog, want die zou het ook reuze leuk vinden. Hoe bedenk je het toch rare man! Maar ook: ik zie het zo voor me. En die slager en dat schrikken, ook van de klanten. En het idee van mensenvlees in de vitrine… Blèèèh! Beenham. Daar heb ik nou echt nooit bij stil gestaan. Kan het nu ook niet meer bestellen bij de lager zonder te denken aan jouw verhaal. Maar verhaal is geweldig. Dacht ook even: zou ie dat nou echt hebben meegemaakt? Want tja. ik weet, je bent er toe in staat om zoiets te vragen.

    Denk nu wel: wanneer krijgen we receptjes met krokodikkekop? O, jij zal vast al weer zitten watertanden 🙂

    Groetjes!

  2. Pingback: Prakkie

  3. maldeau zegt:

    Hoi Prakkie,

    Een beetje survend over jouw blog kom ik weer bij dit verhaal en lach me opnieuw suf over wat je hebt bedacht/meegemaakt. Geweldig. Geen idee hoe vaak ik dit gelezen heb, maar het blijft een geweldig verhaal.

    Maar ook: ik kan nooit meer beenham kopen zonder aan jouw versie te denken. Voel ik me net een kannibaal!

    Ciao amigo!

  4. Kitty zegt:

    Hallo Prakkie,
    Ik kan er niet om lachen hoor! Wat een stom humeurloos verhaal bah! Heb je soms ook opmerkingen bij Jodekoeken die nergens op slaan? Zeg slager heeft u varkenspootjes. Spaart u zegels? Nee alleen postzegels hahaha wat zijn we leuk!

    • Mikke zegt:

      Hallo Kitty,
      Wat jammer dat je voor deze humor zo weinig gevoel hebt! Maar iedereen is anders en je kunt er natuurlijk voor kiezen naar andere sites te gaan voor de lekkerste recepten. Echter, er kan er maar een de lekkerste recepten leveren en dat is naar mijn idee toch echt Prakkie! En die humor van hem? Ik vind het juist leuk dat niet alles op deze site serieus is. Het leven zelf is meer dan serieus genoeg. Maar nogmaals: iedereen is anders.
      En wie weet heb jij zelf ook humor in te brengen?
      Groetjes, Mikke

    • Prakkie zegt:

      Hoi Kitty,

      Ach ja, het is met humor net als met eten: over smaak valt niet te twisten.
      Maar evengoed dank voor je reactie!

      Dag!
      Prakkie

  5. Fransis zegt:

    Hoi,
    Nou nou nou, wat een zure reactie van Kitty… Ik herken het niet hoor! Ik heb het stuk om die reden weer gelezen en ben opnieuw van de bank gevallen van het lachen. Je beschrijft de situatie juist zoo herkenbaar en realistisch. Geweldig. Ik zie mijzelf daar in die slagerij staan en jij dan als mede-klant. En die onrust en calamiteit die dan ontstaat. Geweldig! Juist daardoor ontstijgt dit het flauwe grappenniveau van “Heeft u ook bokkepootjes bakker?”
    Ik heb het idee dat Kitty de humor ervan ontgaat. Al vind ik die van die postzegels wel weer erg leuk!

    Wat mij betreft: chapeau Prakkie!
    O ja, mn lief beaamt het volledig! Zit nu lachend jouw andere berichten door te ploegen. En dat terwijl hij zou gaan koken 😦 Zo zie je maar weer: nog een liefhebber Prakkie!

    Groetjes,
    Fransis

  6. Maccoe zegt:

    Hoi hoi hoi, een polemiek!
    Niet op academisch niveau, maar dat hoeft ook niet.

    Ik schaar me achter het oordeel van Fransis: wat een geweldig verhaal is dit. Gevoel voor humor en (daardoor) goed voor mijn humeur! Dus hoe Kitty dan bij de (overigens wel leuke!) samentrekking van “humeurloos” komt… Geen idee.
    En de stijl van dit verhaal komt bij meer verhalen voor, hilarisch in hun context, zonder te sturen op platte grappen. Ik zou willen dat ik zo zou kunnen schrijven! En ook de rijke fantasie die Prakkie ten toon spreidt mis ik als vaardigheid helaas. Maar ik geniet steeds weer van dit soort kolderiek hoor!

    Groet!
    Maccoe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s