Ontwaakt!


Kwetterende vogeltjes, als een ongeorganiseerd koor, maken me wakker. Het is halfvijf in de morgen, tikkie vroeg. Ik kijk naar buiten, maar zie ondanks al dat gezang en gefluit nauwelijks een vogel. Maar wat een kakafonie. Ik denk: hoe spreken ze dat met elkaar af? En dat iedere ochtend weer.

Gisteren feest voor koningsgezinden en hen die dat koningshuis gestolen kan worden, maar wel zin hebben in een feestje, vandaag is het de beurt aan de verworpenen der aarde! Arbeiders aller landen, vereningt u! Nou, het loopt volgens mij niet zo storm meer met dat “verenigt u!” Wie is er nog lid van een vakbond? Dat was toch hèt bastion der arbeiders, belangenbehartiger door dik en dun. En de PvdA: bastion 2. Vieren vandaag hun 65-jarig bestaan. Het is te hopen dat de aanwezige leden hun kinderen hebben meegenomen, dat vult de zaal nog enigszins. En Job is er ook bij. Ach Job…

Dag van de arbeid! Ik ben vanochtend Sjaak wezen trakteren. Die snapte er natuurlijk niets van, was ook nog een tikkie onstemd gezien het vroege tijdstip, maar toen ik snel het krat bier tussen hem en mij inschoof klaarde zijn gezicht op. “Je bent een soort van jarig, zeg maar”, probeerde ik het nog uit te leggen. Afijn het cadeau waardeerde hij en zo zat ik vanochtend om tien uur op het balkon van Sjaak aan het bier (wat ik niet lust). Sjaak vind ik echt het prototype arbeider, ook al zegt hem dat niets. En hoewel ik niets met de dag van de arbeid heb, leek het me wel leuk hem nu eens te trakteren, na al het sjouwwerk voor mij. Jaha, snodaard-Prakkie heeft ook een hart!

Ik moest daar zittend op zijn balkon denken aan beelden van parades op het Rode Plein in Moskou. Zo’n kast met wapentuig leegtrekken en dat aan den volke tonen. Dat waren nog eens 1 mei vieringen!
En ik moest denken aan de overbuurman bij mijn ouders in de straat. Deed principieel niets aan koninginnedag, maar stond ieder jaar op 1 mei steevast des morgens buiten de Internationale te zingen, bij een naast de voordeur bevestigde rode vlag, vrouw en kinderen erbij en galmen maar! Geweldig.

En de hele buurt boos, al was het maar omdat de zangkwaliteit voorzichtig gezegd niet overhield van deze rode familie, maar ook lag menigeen nog bij te komen van het drinkgelag en -gelach van de vorige dag. Heet die likeur ook niet veelbetekend “Oranjebitter”? 😉

En als je dan dacht dat het klaar was, werd daarna de Marseillaise ingezet: “Allons enfants de la Patrie, le jour de gloire est arrivé!”
Slotstuk was steevast het CCCP-volkslied, gedraaid vanaf een krakerige grammofoon, want dat ging dan weer net te ver om het zelf te zingen.

En ondertussen mijn vader dan al helemaal loeiende (ik wilde zeggen “over de rooie!” 🙂 ), want die zat meer in het rechtse kamp zeg maar.
O, koninginnedag kon me elk jaar niet snel genoeg omgaan, om dit tafereel van de “slaafgeborenen” weer mee te maken. Wat een lef en geloof!

Sjaak, en alle andere verworpenen der aarde: proost!

Advertenties

Over Prakkie

Prakkie is een niet onverdienstelijke hobby-kok (ahum), met een brede belangstelling ook voor onderwerpen buiten het koken. Mijn vriend is het fornuis en de avonturen die we samen meemaken, daarover bericht ik.
Dit bericht werd geplaatst in 1. Vers! De nieuwe berichten, 5. FEBO, een automatiek met verhalen, gedichten en gedachten en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s