Sleurhut

Hoe warmer het wordt, hoe meer je ziet opkomen: ineens de tuin vol kleur, ineens de boom in het groen, opeens de vogeltjes aan het verzamelen voor nestjes (Hebban olla vogala nestas!). En zo ook: opeens de straat vol caravans.

Ik heb geen caravan, maar opeens zijn ze daar, de straat overspoeld! En als je dan verwacht dat ze een dag of wat later weg zijn. Neehee, dat ding wordt voor de deur geparkeerd en staat daar dan wéééken op de oprit of het balkon. Het dreigt bijna een monument te worden. Monument van bezit? Kijk ons eens wat we hebben? Pochen? Let wel, ik heb een inkomen dat ik er nu ter plekke zo 4 zou kunnen kopen, maar om daar op die manier de show mee te maken? Dus geen jaloezie. Het is meer de verbazing over het verschijnsel.

De hele buurt neemt dat ding ook al die weken min of meer ongewild waar en dan opeens is ie weg! Ook een vreemde aanpak, want meer kan je belangstellenden voor de inboedel van je woning ook niet duidelijk maken dat je vanaf nu toch echt op vakantie bent! Het is zoiets als met een wijds gebaar de snoeppot op tafel zetten, het nageslacht zeggen dat je weggaat en dan daadwerkelijk de deur uit om uitgebreid boodschappen te gaan doen, of zo. Een keer raden waar de thuisgebleven kinderschaar zich op stort!

Dat had je vroeger nog, dat mensen briefjes op de voordeur plakten in de trend van “Beste postbode, we zijn de komende drie weken op vakantie. We komen 25 juli weer terug. Wilt u de post voor ons bewaren?” En dat bewaren van de post is dan ingegeven door het idee dat belangstellenden voor de huisraad niet zo’n berg post achter de voordeur zien liggen met het idee: die zijn op vakantie. Nee, moet je zo’n briefje ophangen! Das slim….

caravan

En als die bezitters (“kijk mij eens!”) dan ook vooraf al erg druk met die in de straat geparkeerde caravan bezig zouden zijn, oké. Maar – de enkele met smetvrees belaste poetsman of schrobvrouw daargelaten – niets van dat al! Dikbestoft en volkomen nutteloos staat het vakantieonderkomen voor menigeen het uitzicht te bederven. Maar één doel, zo lijkt het: kijk eens wat ik heb!

Ik woon gelukkig nogal parkachtig, met nauwelijks plaats om bij wijze van spreken mijn fiets voor de deur neer te zetten, maar ik ken straten hier te stede, maar ook elders, waar die dingen echt bumper aan bumper in de straat staan. Wéééken!
Heeft een caravan ook bumpers? Nou vooruit.
En bij voorkeur na terugkomst ook weer een week of wat voor de deur. Maar ja, als je huis bij afwezigheid volledig is leeggehaald, heb je ook wel wat anders aan je hoofd. In het ergste geval is alles wat in je caravan zit het laatste overgebleven bezit. Tja, dan daar maar in gaan wonen? Zou het dat zijn?
Soms is het heerlijk geen bezit te hebben en daardoor geen zorg en behoefte aan poch. Of zal ik mijn puptentje in de voortuin opzetten? Met bordje erbij: kijk mij eens!

Zo, ik ga nu even liggen. Het wordt me even te veel. Al zoveel therapie achter de rug en nog steeds maak ik me druk om dit soort dingen.

Volgende week lekker naar een bungalowpark! Nieuwe zeurberichten van mijn kant volgen. Want wat dáár gebeurt!!

Over Prakkie

Prakkie is een niet onverdienstelijke hobby-kok (ahum), met een brede belangstelling ook voor onderwerpen buiten het koken. Mijn vriend is het fornuis en de avonturen die we samen meemaken, daarover bericht ik.
Dit bericht werd geplaatst in 1. Vers! De nieuwe berichten, 5. FEBO, een automatiek met verhalen, gedichten en gedachten en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Sleurhut

  1. finesse zegt:

    Hoi Prakkie,

    Wat een mooie foto’s bij je bericht. Zo klassiek! Zie ons thuis nog op reis gaan! Mijn vader had een of andere oude Citroën, helemaal volgestauwd. Wij op weg naar Toscane. Wat een reis was dat. Paps was van het type: niet kletsen maar gasgeven. Die reed dus aan een stuk door! En wij onderweg maar slapen en boekje lezen en zo. En mams maar fourageren. wat een tijden!

    Tja, die caravans in de straat… Ik denk dat je wel gelijk hebt met dat pochen en zo. Maar ook: tegenwoordig hebben we niet allemaal meer een garage en oprit en zo. Dus staat die caravan al gauw aan de straatkant. Maar heb er net zo’n hekel aan hoor. Maar ach, weken voorbij zijn ze weer weg, en uitzicht weer vrij.

    Groetjes!
    Finesse

  2. maldeau zegt:

    Hoi Prakkie,

    Wat een mooie oude caravans!
    Mijn opa en oma hadden ook zo’n klassieker, een Constructam.

    Op het filmpje zie je er zo een. Hier type Condor. Klinkt goed hè!
    En kan je gelijk je Frans bijspijkeren.🙂

    Ze schijnen opnieuw gemaakt te worden. Of dat een aanrader is…
    Maar leuk model!

    Groet,
    Maldeau

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s